ژاله وفا
سرزمین ایران
بر شانههای زنان و مردانی استوار مانده که از مشروطه و نهضت ملی کردن صنعت نفت،
تا انقلاب شکوهمند مردمی ۵۷ و جنبش
انقلابی «زن، زندگی، آزادی» و تا امروز، از میان خون و آتش گذشتهاند تا آزادی و
استقلال وطن را زنده نگه دارند. آنان برای زیستن با کرامت، برای آیندهای روشن و
برای عدالت ایستادهاند و فروننشستهاند. ایران به پایداری فرزندانش شناخته میشود؛
پایداریای که این سرزمین را در چشم جهانیان سربلند کرده است. اما این روزها، در سوگ جوانانی که چون گل پرپر شدند، دلها سنگین است و
اندوه مهمان خانههای این ملت شده است.
با همدردی
عمیق، درد و رنج و اندوه این ملت را از ژرفای جان احساس میکنم و خود را در غم
آنان شریک میدانم.اما نمیتوان
چشم بر چرایی آنچه رخ داد و بر دهشت ابعادی که به خود گرفت بست و آن را تحلیل نکرد
و از آن تجربه نیاموخت؛ همانگونه که نمیتوان خطر حملهای را که امروز نیز چون
سایهای سنگین بر سر مردم حس میشود و عواقبی که میتواند در پی داشته باشد نادیده
گرفت.
اعتراضات
مسالمتآمیز مردم در دیماه امسال که ابتدا با مطالبات اقتصادی آغاز شد، پس از
گسترش به دانشگاهها و سیاسی شدن شعارها، همچنان بدون خشونت ادامه یافت.
اما زمانی که
رضا پهلوی و حامیانش با مراجعه به قدرتهای خارجی و تمنای دخالت در امور ایران، و
امید بستن به وعدههای ترامپ ـ که او را «رهبر آزاد جهان» نیز خواندند ـ در پی
دستیابی به قدرت برآمدند، و دولت اسرائیل رسماً اذعان داشت که در میان معترضان
نیروی مسلح ارسال کرده است، دستاویزی به دست نظام حاکم دادند تا با توسل به خشونت،
کل ایران را بدل به دریایی از خون کند.
قدرتهایی که
ایران را میدان بازی میخواهند، نه خانهی یک ملت
تامیر موراگ،
خبرنگار شبکه ۱۴ تلویزیون
رژیم نسلکش اسرائیل ـ رسانهای نزدیک به بنیامین نتانیاهو ـ در توییتی صراحتاً
اعلام کرد که «طرفهای خارجی با سلاحهای گرم جنگی، تظاهرکنندگان در ایران را مسلح
کردهاند»؛ ادعایی که به گفتهی خود او، کشته شدن صدها تن از نیروهای نظامی در
ایران را توضیح میدهد.
