سدِّ جنسیتی: مهندسیِ حذف در ساختارِ قدرت
ست. در این چارچوب، قوانینی همچون سهمیهبندیهای جنسیتی، محدودیت در انتخاب برخی رشتههای تحصیلی یا مشاغل حاکمیتی و نظارتهای سختگیرانه بر پوشش، همگی ابزارهایی هستند تا فضای عمومی را به نفعِ نگاهی مردسالارانه مصادره کنند. از منظرِ توسعهی سیاسی، حذف یا کمرنگ کردن نقش زنان در لایههای بالای مدیریتی، باعثِ فلج شدنِ بخشی از سرمایهی انسانی کشور میشود و مشروعیتِ سیاسیِ ساختار را در سطحِ بینالمللی با چالش جدی مواجه میکند. در حقیقت، سیاستگذاریهایی که بر مبنایِ تحدیدِ زنان بنا شدهاند، تلاشی هستند برای جلوگیری از تغییراتِ دموکراتیک؛ چرا که حضورِ فعالِ زنان همواره با مطالباتِ برابریخواهانه و نوسازیِ ساختار همراه است. این فشارها منجر به ایجادِ یک «شکافِ جنسیتیِ سیاسی» میشود که در آن، مطالباتِ نیمی از جامعه نه به عنوانِ یک حقِ شهروندی، بلکه به عنوانِ یک تهدیدِ امنیتی نگریسته میشود و این وضعیت، پویایی و ثباتِ بلندمدتِ هر نظامی را در معرضِ خطر قرار میدهد.
