در تلاطمهایِ سختِ سیاسی، گاهی مرز میانِ درمان و عصیان به باریکیِ یک تیغِ جراحی میشود و برای پزشکانی که سوگند خوردهاند فارغ از هر گرایشی تنها به نجاتِ جانِ انسانها بیندیشند، انجامِ وظیفه گاهی به معنایِ گام برداشتن در مسیرِ حبس یا جوخهیِ اعدام است. از نگاهِ سیاسی، وقتی یک سیستم، درمانِ مجروحانِ معترض یا بیگناه را «جرم» تلقی میکند، در واقع علمِ پزشکی را به میدانِ نبردِ قدرت کشانده است و در این شرایط، پزشک نه فقط یک درمانگر، بلکه به یک «شاهدِ عینیِ ناخواسته» تبدیل میشود که وجودش برای روایتهایِ رسمیِ حاکمیت، خطرناک جلوه میکند. این رویاروییِ تلخ، پزشکان را در دوراهیِ سختی قرار میدهد: وفاداری به اخلاقِ حرفهای یا تسلیم در برابرِ دستوراتِ امنیتی؛ چرا که زندانی کردن یا حذفِ فیزیکیِ کادرِ درمان، ابزاری است برای ایجادِ رعب و وحشت تا هیچ دستِ یاریگری برایِ کسانی که «دشمن» پنداشته میشوند، دراز نشود. این برخوردِ قهری با نخبگانِ سلامت، نشاندهندهیِ فروپاشیِ ارزشهایِ انسانی در ساختارِ قدرت است؛ جایی که حفظِ سلطه بر حفظِ حیاتِ شهروندان پیشی میگیرد و در نهایت، پزشکی که پشتِ میلهها میرود یا جانش را در راهِ مداوایِ یک انسانِ بیگناه از دست میدهد، به نمادی از مقاومتِ مدنی تبدیل میشود که نشان میدهد اخلاق، حتی در تاریکترین لحظاتِ سیاسی، فروختنی نیست
