کانون حقوق بشر ایران، یکشنبه ۲۰ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ – گزارشهای منتشرشده از زندان اوین حاکی از تشدید فشار بر زنان زندانی سیاسی است. بر اساس این گزارشها، زهرا صفایی، فروغ تقیپور، مرضیه فارسی، الهه فولادی، ارغوان فلاحی، شیوا اسماعیلی و گلرخ ایرایی که پیشتر به دلیل شرکت در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» به سه هفته محرومیت از ملاقات محکوم شده بودند، به دلیل حضور دوباره در این مراسم با سه هفته محرومیت دیگر روبهرو شدهاند. همزمان دهها زندانی دیگر نیز تنها به دلیل حضور در حیاط بند یا مشاهده این مراسم، با مجازاتهای انضباطی مواجه شدهاند.
چرا زنان زندانی سیاسی اوین دوباره از ملاقات محروم شدند؟
بر اساس گزارشهای منتشرشده، مسئولان زندان اوین محرومیت از ملاقات هفت زن زندانی سیاسی را سه هفته دیگر تمدید کردهاند. این زندانیان پیشتر به دلیل شرکت در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با ممنوعیت ملاقات مواجه شده بودند.
منابع مطلع میگویند دلیل تمدید این محرومیت، حضور دوباره آنان در مراسم اعتراضی، سرودخوانی و سر دادن شعار در حمایت از کارزار «نه به اعدام» بوده است. به این ترتیب، مدت محرومیت این زندانیان از ملاقات با خانواده اکنون به شش هفته رسیده است.
اسامی این زندانیان شامل زهرا صفایی، فروغ تقیپور، مرضیه فارسی، الهه فولادی، ارغوان فلاحی، شیوا اسماعیلی و گلرخ ایرایی اعلام شده است.
چه زندانیانی در اوین با مجازات انضباطی روبهرو شدند؟
گزارشها حاکی است که فشارها تنها محدود به این هفت زن زندانی سیاسی نبوده است. منابع نزدیک به زندانیان اعلام کردهاند که تمامی زندانیانی که دو هفته پیش در حیاط بند حضور داشتهاند یا حتی شاهد مراسم اعتراضی بودهاند نیز با مجازاتهای جدید روبهرو شدهاند.
بر اساس این گزارشها، برخی زندانیان تنها به دلیل مشاهده سرود و شعار، حضور در حیاط یا حتی بازی والیبال در زمان برگزاری مراسم، به سه ماه ممنوعیت ملاقات محکوم شدهاند. همچنین افرادی که تنها از محل عبور کرده یا در حاشیه مراسم حضور داشتهاند نیز با محدودیتهای انضباطی روبهرو شدهاند.
فعالان حقوق بشر میگویند چنین برخوردهایی نشاندهنده گسترش مجازاتهای جمعی در زندانها و افزایش فشار بر زندانیان سیاسی است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» چیست؟
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» یکی از اشکال اعتراضی مستمر زندانیان سیاسی در زندانهای مختلف است. در این کارزار، زندانیان سیاسی هر هفته در روز سهشنبه با اعتصاب غذا یا برگزاری مراسم اعتراضی، مخالفت خود را با موج اعدامها اعلام میکنند.
این کارزار طی دو سال گذشته به یکی از مهمترین نمادهای مقاومت زندانیان سیاسی در داخل زندانها تبدیل شده است. با وجود تهدیدهای امنیتی، انتقال به انفرادی و اعمال مجازاتهای انضباطی، بسیاری از زندانیان سیاسی همچنان بر ادامه این اعتراضها تاکید کردهاند.
ناظران حقوق بشری میگویند واکنش شدید مسئولان زندانها به این کارزار، نشاندهنده نگرانی نهادهای امنیتی از گسترش اعتراضهای درون زندانها است.
آیا زنان زندانی سیاسی پیشتر نیز تهدید شده بودند؟
منابع مطلع اعلام کردهاند که مسئولان زندان اوین پیش از اجرای محرومیت از ملاقات، این زنان زندانی سیاسی را تهدید کرده بودند که در صورت ادامه حضور در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با مجازاتهای شدیدتری روبهرو خواهند شد.
بر اساس این گزارشها، تهدید به انتقال به سلول انفرادی، محرومیت از تماس و تشدید محدودیتهای انضباطی از جمله مواردی بوده که پیشتر به این زندانیان ابلاغ شده بود.
اکنون تمدید محرومیت از ملاقات نشان میدهد که این تهدیدها وارد مرحله اجرایی شده و مسئولان زندان تلاش دارند با فشار بیشتر، مانع ادامه اعتراضهای زندانیان سیاسی شوند.
چرا فشار بر زندانیان سیاسی پس از آغاز جنگ افزایش یافته است؟
گزارشهای منتشرشده از زندانهای مختلف نشان میدهد که پس از آغاز جنگ، فشار بر زندانیان سیاسی افزایش یافته است. کاهش تماس تلفنی، محدودیت ملاقات، تهدید به انتقال به انفرادی و تشدید فشارهای روانی و امنیتی از جمله مواردی است که در ماههای اخیر بارها گزارش شده است.
فعالان حقوق بشر معتقدند فضای جنگی و شرایط امنیتی، به ابزاری برای سرکوب بیشتر مخالفان و محدودکردن فعالیتهای اعتراضی در داخل زندانها تبدیل شده است. به گفته آنان، مسئولان زندانها تلاش میکنند هرگونه اعتراض جمعی یا فعالیت نمادین زندانیان سیاسی را با مجازاتهای انضباطی پاسخ دهند.
نقض حقوق بشر؛ محرومیت از ملاقات و فشار بر زنان زندانی سیاسی در زندان اوین
پرونده زنان زندانی سیاسی در زندان اوین از منظر حقوق بشری با نگرانیهای جدی همراه است. تمدید محرومیت از ملاقات این زندانیان به دلیل شرکت در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، اعمال مجازاتهای جمعی علیه دیگر زندانیان و تهدید مستمر به انتقال به انفرادی، نشاندهنده تشدید فشار امنیتی بر زندانیان سیاسی است. فعالان حقوق بشر هشدار میدهند که استفاده از محرومیت از ملاقات و محدودکردن ارتباط زندانیان با خانواده، به ابزاری برای اعمال فشار روانی و خاموشکردن اعتراضهای درون زندان تبدیل شده است.
