هندسهیِ سرکوب: کالبدشکافیِ اعدامهایِ سیاسی و نقضِ سیستماتیکِ
حقوقِ زنان در آوریل ۲۰۲۵
تحلیلِ
تحولاتِ آوریل ۲۰۲۵ (فروردین و
اردیبهشت ۱۴۰۴) نشان میدهد که
حاکمیت با خروج از تعطیلاتِ نوروزی و مواجهه با واقعیتهایِ تلخِ اقتصادی و
انزوایِ دیپلماتیک، راهبردِ تدافعیِ خود را بر پایهیِ تشدیدِ بیسابقهیِ برخورد
با دو کانونِ اصلیِ تغییر، یعنی «مخالفانِ سیاسی» و «جنبشهایِ زنان»، استوار کرد.
در این ماه، دادرسیهایِ شتابزده، اعدامهایِ پیاپیِ فعالانِ عقیدتی و سیاسی، و
صدورِ احکامِ سنگینِ حبس، ابزارهایِ کلانِ ساختارِ قدرت برایِ تزریقِ وحشت و مهارِ
پتانسیلِ انفجاریِ جامعه بودند؛ فرآیندی که با نقضِ آشکارِ
همزمان در این ماه، نقضِ حقوقِ زنان و دختران به عنوانِ سنگِ بنایِ بازتولیدِ اقتدارِ ساختاری، ابعادِ خشنتری به خود گرفت. آوریل ۲۰۲۵ شاهدِ فعالشدنِ مجددِ طرحهایِ سرکوبگرانه در خیابانها برایِ کنترلِ پوششِ اختیاری و جرمانگاریِ عاملیتِ زنان بود. نهادینه شدنِ آپارتایدِ جنسیتی در قالبِ قوانینِ انقباضیِ مربوط به قیمومت، اذنِ پدر و محدودیتهایِ فزاینده برایِ تحصیل و اشتغالِ دختران، در حقیقت تلاشِ سیستم برایِ بهحاشیه راندنِ نیمی از جامعه بود. برخوردِ پلیسی و صدورِ احکامِ سنگینِ انفرادی برایِ زنانِ فعال، دانشجویان و مادرانِ دادخواه در این ماه، عریانکنندهیِ این واقعیت بود که ساختارِ حکمرانی، برابرخواهیِ زنان را یک تهدیدِ امنیتیِ مستقیم قلمداد میکند و حاضر است بقایِ خود را به قیمتِ فرسایشِ کاملِ کرامتِ انسانیِ شهروندان حفظ کند.
