شریانهایِ لرزانِ قدرت: تلاقیِ
دیپلماسیِ بنبست و انسدادِ قضایی در می ۲۰۲۵
می ۲۰۲۵ (اردیبهشت و خرداد ۱۴۰۴) به عنوانِ یکی از سهمگینترین ماههایِ
تقویمِ سیاسیِ ایران، نمایشی تمامعیار از اصرارِ حاکمیت بر راهبردهایِ امنیتی در
مواجهه با انزوا و سقوطِ معیشت بود. در این ماه، با همزمانیِ روزِ جهانیِ کارگر و
سالگردِ برخی اعتراضاتِ گذشته، اتمسفرِ کشور به شدت امنیتی شد. از نگاهِ سیاسی،
ساختارِ قدرت که توانِ پاسخگویی به تورمِ اژدهامانند و ناترازیهایِ اقتصادی را
نداشت، راهبردِ اصلیِ خود را بر «نمایشِ عریانِ زور» و تشدیدِ احکامِ اعدام و
زندان استوار کرد تا هرگونه پتانسیلِ غلیانِ خیابانی را پیشدستی مهار کند.
در حوزهیِ حقوقِ بشر، می
۲۰۲۵ شاهدِ یکی از سیاهترین کارنامههایِ
قضایی بود؛ اعدامِ پیاپیِ زندانیانِ سیاسی و عقیدتی در کنارِ صدورِ احکامِ طویلالمدت
برایِ فعالانِ صنفی و معلمان، با هدفِ ایجادِ بازدارندگیِ مطلق انجام شد. همزمان،
فشار بر جنبشهایِ زنان و دختران از طریقِ راهاندازیِ طرحهایِ جدیدِ جرمیانگاریِ
پوششِ اختیاری در خیابانها به اوجِ خود رسید. این سیاستِ آپارتایدِ جنسیتی و فعالشدنِ
احکامِ انفرادی برایِ زنانِ برابرخواه، بیش از پیش بر گسستِ کاملِ میانِ ملت و
دولت صحه گذاشت. در لایهیِ دیپلماتیک نیز، بیاثریِ رفتوآمدهایِ منطقهای و قفل
شدنِ کانالهایِ گفتگو با دولتِ تندرویِ آمریکا، چشماندازِ رفعِ تحریمها را تیرهتر
از همیشه کرد تا جامعه در تلاقیِ این انسدادِ سیاسی و خفقانِ اجتماعی، شاهدِ موجِ
جدید و بیسابقهای از کوچِ اجباریِ نخبگان و سرمایههایِ انسانی باشد؛ پدیدهای
که ثمرهیِ مستقیمِ ترجیحِ بقایِ ساختار بر کرامتِ شهروندان بود.
