میراثِ پلاسکو: کالبدشکافیِ رانتِ شهری و سقوطِ امنیتِ شهروندان
عطیه کلاتی فریمان
این روندِ بازخوانی، در لایههایِ عمیقترِ جامعه موجی از بیاعتمادیِ
عمومی را نسبت به پروژههایِ جدیدِ عمرانی تزریق کرد. از نگاهِ سیاسی، وقتی
شهروندان در زیرِ نورِ روشنِ روز با پدیدهیِ هولناکِ فرونشستِ زمین در قلبِ
پایتخت یا آتشسوزیهایِ پیاپی در بازارهایِ سنتی و مدرن مواجه شدند، دیگر این
حوادث را به عنوانِ «بلایایِ طبیعی» یا «اتفاقاتِ غیرقابلِ پیشبینی» نپذیرفتند.
افکارِ عمومی این بار تمامِ این نواقص را به عنوانِ خروجیِ مستقیمِ رانتخواری در
صدورِ مجوزها، عدمِ رعایتِ استانداردهایِ مهندسی و سپردنِ پروژههایِ کلانِ شهری
به نهادهایِ انحصاری و خودی قلمداد کرد؛ رویکردی که نشان داد جامعه ریشهیِ ویرانی
را نه در طبیعت یا قضا و قدر، بلکه در بطنِ تصمیمگیریهایِ فاسد و رانتی جستجو میکند.



