شوکِ دارویی: مرگ در سایهی سیاست
معیشت مردم است. سیاستمداران اغلب تحریمها را عامل اصلی معرفی میکنند، اما واقعیتِ سیاسی نشان میدهد که فساد در تخصیص ارز، رانتخواری در شبکهی توزیع و اولویتبندیهای غلط بودجهای، دارو را به ابزاری برای فشار اجتماعی تبدیل کرده است. در تئوریهای علوم سیاسی، ناتوانیِ یک ساختار در تأمین حیاتیترین نیازهای بیولوژیکِ مردم، به معنای فرسایشِ «قرارداد اجتماعی» میان دولت و ملت است؛ وضعیتی که در آن شهروند احساس میکند در برابرِ بیماری و مرگ، بیپناه رها شده است. از سوی دیگر، دارو به یک ابزار در چانهزنیهای دیپلماتیک بدل گشته و سلامتِ کودکانِ مبتلا به بیماریهای خاص یا بیماران پروانهای، به وجهالمصالحهی بازیهای قدرت در سطح جهانی تبدیل شده است. این وضعیتِ «تروریسمِ دارویی» چه از سوی فشارهای خارجی و چه از سوی بیتدبیریهای داخلی، منجر به سقوطِ سرمایهی اجتماعی و خشمِ نهفتهای میشود که مشروعیتِ هر سیستمی را با چالش جدی روبرو میکند. در نهایت، کمبود دارو پیامی سیاسی و تلخ به جامعه مخابره میکند: اینکه در معادلاتِ کلان، حفظِ تعادلِ قدرت مهمتر از حفظِ جانِ انسانی است که پشتِ درهای بستهی داروخانهها به انتظار ایستاده است.
