محاصرهی دیجیتال: جنگ علیه پهنای باند
دستهجمعی» قرار میگیرد تا روایتهای رسمی، تنها صدای موجود در فضای عمومی باشند. اینترنت در زمانهی بحران، نقش «سنگرِ مدنی» را ایفا میکند. قطع آن در حقیقت خلع سلاح کردنِ مردمی است که تنها ابزارشان برای مستندسازیِ حقیقت و رساندن صدای مظلومیتشان، گوشیهای هوشمندشان است. در تئوریهای امنیتی، این اقدام را «تاریکیِ اطلاعاتی» مینامند؛ وضعیتی که در آن دولتها مرزهای مجازی را میبندند تا هزینهی سیاسیِ اقداماتشان در فضای بینالمللی کاهش یابد. برای شهروند ایرانی، نبودِ اینترنت یعنی حذف شدن از جغرافیای جهانی و بازگشت به عصرِ شایعه و اضطرابِ بیپایان. از منظر دیپلماسیِ دیجیتال، بستن اینترنت نشانی از ضعفِ مشروعیتِ سیاسی است. حکومتی که فضای تبادل نظر را مسدود میکند، در واقع اعتراف میکند که توانایی اقناعِ افکار عمومی را ندارد و تنها با اهرمِ «سانسور» میتواند نظم را حفظ کند. این جنگِ خاموش علیه پهنای باند، ضربهای مهلک به بدنهی اقتصادی و اعتماد اجتماعی وارد میکند که جبران آن سالها زمان میبرد. در نهایت، نداشتن اینترنت در اوج بحران، پیامی روشن به همراه دارد: اینکه حقِ دانستن، قربانیِ مصلحتهای بقای قدرت شده است.
