کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۱۵ خردادماه ۱۴۰۵ – چهار زندانی ازجمله یک زن، در زندانهای گرگان، تبریز، کرمان و اصفهان اعدام شدند. حکم اعدام دو تن از زندانیان در روزهای ۱۵ و ۱۳ خرداد و دو تن دیگر در روزهای ۲۸ و ۱۴ اردیبهشت اجرایی شده است.
اعدام وحید آرمان در زندان کرمان
بامداد جمعه ۱۵ خردادماه ۱۴۰۵، وحید آرمان در زندان کرمان اعدام شد. اتهام این زندانی قتل عنوان شده است.
اعدام صابر اکرمی در زندان گرگان
سحرگاه چهارشنبه ۱۳ خردادماه ۱۴۰۵، صابر اکرمی در زندان گرگان اعدام شد. وی ۵۴ ساله، پدر ۴فرزند، اهل گرگان بود. او ۳ سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.
اعدامها در اردیبهشتماه ۱۴۰۵
اعدام افسانه زندآبادی در زندان تبریز
صبحگاه دوشنبه ۲۸ ادریبهشتماه ۱۴۰۵، افسانه زیدآبادی در زندان تبریز اعـدام شد. وی که قربانی سواستفاده، تجاوز و اغفال بود در سن ۱۹ سالگی به اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.
اعـدام رضا پدرام در زندان دستگرد اصفهان
بامداد دوشنبه ۱۴ اردیبهشتماه ۱۴۰۵، رضا (خسرو) پدرام در زندان دستگرد اصفهان اعـدام شد. وی اهل جونقان بود و ۶ سال پیش به اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و به اعـدام محکوم شده بود.
مغایرت حکم اعـدام با منشور جهانی حقوق بشر
ماده سوم این منشور صراحتاً بیان میکند: هر فرد حق حیات دارد. این حق مشمول هیچگونه محرومیتی نمیشود مگر به موجب حکم صادره از دادگاهی صالح در اثر ارتکاب جرمی که مطابق قانون، جرم محسوب شود.
حکم اعـدام به عنوان بالاترین مجازات، به طور مستقیم با این ماده از منشور جهانی حقوق بشر در تضاد است. چرا که:
حق حیات: حق حیات به عنوان یک حق بنیادین و غیر قابل سلب مطرح میشود. حکم اعـدام این حق را سلب میکند.
عدم برگشتپذیری: در صورت اجرای حکم اعـدام، امکان جبران اشتباه قضایی وجود ندارد.
شکنجه و رفتار غیرانسانی: برخی از روشهای اجرای حکم اعـدام به عنوان شکنجه و رفتار غیرانسانی تلقی میشوند که این خود مغایر با مفاد منشور جهانی حقوق بشر است.
نقض تعهدات حقوق بشری در ارتباط با مجازات اعـدام
طبق ماده ۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، که ایران یکی از امضاکنندگان آن است، صدور و اجرای حکم اعـدام تنها در صورت وجود ضمانتهای کامل برای محاکمه عادلانه و در جرائم بسیار سنگین مجاز است. در بسیاری از پروندههای مشابه، عدم شفافیت، محدودیتهای حقوقی متهم، و صدور احکام در دادگاههایی فاقد استقلال لازم، مغایر با این اصل بنیادین حقوق بشر تلقی میشود.
